Verpleegkundige Astrid Swadberg:

 

Van de Mercy Ships via Braziliaanse sloppenwijken naar de Groningse opvangboot

 

 

Al toen ze 10 was dacht ze: later ga ik mensen in arme landen helpen. Astrid Swadberg, verpleegkundige bij INLIA, heeft het gedaan ook. Ze werkte op de Mercy Ships voor de kust van Afrika en in de sloppenwijken van Brazilië. En nu werkt ze weer ‘aan boord’; op de opvangboten van INLIA in Groningen.

 

“Zo leuk om hier op een schip rond te lopen”, zegt Astrid. Ze versterkt het medische team gedurende de corona-periode. Haar loopbaan begint in het Martini Ziekenhuis in Groningen, voordat ze in ’93 en in ’95 aanmonstert op de Mercy Ships; ziekenhuisschepen voor de kust van Togo, Senegal en Madagaskar. Ze doen oogoperaties, hazenlipcorrecties, verwijderden gezichtstumoren. Dankbaar werk, dat het leven van mensen verandert.

 

Na wat jaren terug in Nederland neemt ze opnieuw contact op met de moederorganisatie van Mercy Ships, die ook bases heeft in de sloppenwijken van Zuid-Amerika. Vier jaar werkt ze in het Braziliaanse Belo Horizonte. De verpleegpost bij het community center is het voormalige hondenschuurtje. Astrid verbindt er wonden, verzorgt huidaandoeningen, doet triage.

 

“Eigenlijk wat ik hier ook doe: consulten, directe zorg én kijken of we het probleem zelf kunnen tackelen of naar een arts moeten.” In Belo Horizonte ontmoet ze de Amerikaan Dave, eveneens vrijwilliger. Ze trouwen en verhuizen naar Amerika. Met het idee dat ze nog eens zullen verkassen naar een ander land.

 

Dat wordt Nederland. “We hadden beiden het gevoel dat God ons hierheen leidde.” Ze begint in 2017 bij INLIA, als vrijwilliger in de TussenVoorziening (een project in Eelde). En dan krijgt Dave in augustus 2018 ineens kanker. Hij overlijdt in januari 2019. Erover praten is nog steeds moeilijk.

 

Buiten zwaait iemand. Astrid kent hem van de TuVo, waar ze als vrijwilliger bevriend raakte met de gasten. Ze raakt er ook bevriend met gasten uit de opvang in Groningen die op de TuVo helpen met vertalen. Maar deze collega-vrijwilligers zijn nu potentieel patiënten.

 

“Die zie ik dus niet als verpleegkundige. Die gaan naar een van de collega’s.” Ze komt ook niet als verpleegkundige op de TuVo, totdat alle gasten met wie ze omging zijn doorgestroomd naar eigen woningen. “Alles wordt hier heel zuiver en professioneel gehouden”, zegt ze, “Heel goed.” Ze zit prima op haar plek. Voorlopig stapt ze niet van boord.