Hemel en aarde raken elkaar

 

n.a.v. Lucas 18-43

 

Tijdens Jezus leven op aarde speelt continue de vraag “wie is Hij”; deze man uit Nazareth die al die verhalen vertelt, die al die wonderen verricht. Is Hij een opgestane profeet? Is Hij een teruggekeerde Johannes de Doper of Elia?

 “Wie denken jullie dat ik ben”, vraagt Jezus op een gegeven moment aan zijn leerlingen. Waarop Petrus zegt: “De door God gezonden Messias”. Jezus vraagt dit stil te houden.

Want de Mensenzoon zal moeten lijden. Hij heeft een weg te gaan. Een weg van mensen. De weg met twee voeten op de aarde. Een weg die niet gemakkelijk is. Een weg die gepaard gaat met vernedering, pijn en dood.

 

En dan ineens komt Lucas met dat verhaal waar hemel en aarde elkaar raken.

Jezus, gaat met Petrus, Johannes en Jacobus de berg op om te bidden. Hij zoekt zijn Vader. En daarboven op de berg, of misschien is het voor Hem juist op een “diep dal” moment van zijn leven, daarboven op die berg ontmoet Jezus, Mozes en Elia. Het is een hemels moment. Een moment van grote luister, van Gods glorie en nabijheid.

Ze stonden daar met hun drieën in hemelse gedaanten. Te praten over wat komen gaat. De weg die Jezus te gaan heeft. De weg op aarde. Hemel en aarde raken elkaar hieraan.

Het moet een onmetelijk bijzonder moment zijn geweest. Maar Petrus, Johannes en Jacobus hebben er niet veel van meegekregen. Ze waren in slaap gevallen. Hier zijn ze ook al in slaap gevallen. Net als dat moment dat nog komen gaat. In die laatste nacht van Jezus menselijk leven op aarde.

Elia en Mozes waren al bijna vertrokken toen de leerlingen wakker werden. Wat moet er toen door hen heen gegaan zijn? Toen ze Jezus zo met Mozes en Elia zagen praten. Petrus wilde het vasthouden. “Laten we drie tenten opslaan, één voor Mozes, één voor Elia en één voor U”.

Maar dit hemelse moment is niet vast te houden. Hier kunnen we niet blijven. Je kan er niet in blijven wonen. Het zijn maar momenten dat hemel en aarde in ons leven elkaar raken. Het zijn maar momenten dat we iets van Gods nabijheid ervaren.

 

Op die berg kwam God zelf ook nog langs. In een wolk die een schaduw over hen allen wierp. God greep in en sprak: “Dit is mijn Zoon, mijn uitverkorene, luister naar hem!”

En daar moesten ze het mee doen. Toen God in Zijn wolk weer wegdreef, waren Elia en Mozes ook verdwenen. Hier moesten ze het mee doen. Hier moeten wij het mee doen. Enkel met soms een korte aanraking tussen hemel en aarde en de uitnodig om te luisteren naar Hem!

 

Jezus, Petrus, Johannes en Jacobus gingen de berg weer af. Ze stonden nog niet eens beneden of de mensenmassa kwam hen al tegemoet. Jezus was gelijk weer nodig. Nodig om zieken beter te maken, om gewonden te helen, om rouwenden te troosten. Jezus stond gelijk weer met twee benen op aarde. Er was geen ontkomen aan. Ook Hij kon als mens niet in het hemelse blijven. Ook Hij had als mens zijn weg te gaan.

Maar ze droegen dit hemelse moment wel met hun mee.

Dit is mijn Zoon, mijn uitverkorene, luister naar hem!

 

 

Ik wens u een goed vervolg van de 40 dagen van bezinning toe.

Hartelijke groet, Marleen Stokroos