In memoriam Geertruida Klazina Roetcisoender

Geboren te Saaxumhuizen op 16 augustus 1924

Overleden te Baflo op 15 september 2018

 

In de nacht van 14 op 15 september overleed, op de gezegende leeftijd van 94 jaar en in aanwezigheid van haar kinderen, Geertruida Klazina Roetcisoender.

In een dankdienst voor haar leven hebben we afscheid van haar genomen met Woord en Gebed, gedachten en gedichten.

De psalm die in deze dienst centraal stond, en die zo precies verwoordde wie en hoe Geertruida Klazina Roeticisoender was, was psalm 131:

 

‘Niet trots is mijn hart

niet hoogmoedig mijn blik.

Ik zoek niet wat te groot is

voor mij en te hoog gegrepen.

 

Nee, ik ben stil geworden.

Ik heb mijn ziel tot rust gebracht.

Als een kind op de arm van haar moeder,

als een kind is mijn ziel in mij.’

 

Zij was stil en rustig, maar ze was volop aanwezig.

Ze hoorde alles, ook al was ze vreselijk doof.

Ze kende de kunst van precies de juiste woorden op precies het juiste moment en ze kende de kracht van de humor.

Geertruida werd geboren in de zomer van 1924 in Saaxumhuizen als eerste kind in het gezin Roetcisoender.

Trui groeide op op de boerderij.

Een gelukkige jeugd.

Ze kreeg nog drie zusjes en een broertje.

Tot 1940 was het leven goed.

Maar met de tweede wereldoorlog breekt ook voor het gezin Roetcisoender een zware tijd aan.

Vader wordt opgepakt door de Duitsers en weggevoerd naar Duitsland.

Moeder blijft achter met vijf kinderen waarvan de jongste pas is geboren.

Een te grote belasting, en Trui staat er vervolgens veel alleen voor in de huishouding.

Aan het einde van de oorlog komt vader terug in Saaxumhuizen.

De oorlog gaat voorbij en Trui leert Heine van Dijk kennen en samen gaan zij verder door het leven

Heine en Trui gaan wonen aan de Hammelandsterweg, op Klunderburg.

Daar delen zij de boerderij met een ander gezin, daar worden de kinderen geboren, maar het is geen makkelijke tijd.

Wanneer Mark, Tonnie, Simon en Suzan tieners zijn verhuist het gezin van Dijk naar de overkant van de Hammelandsterweg.

Daar is ruimte, ademruimte.

Een eigen huis, een eigen telefoon, een eigen tuin, een eigen bedrijf.

Geertruida is moeder in hart en nieren.

Zij geniet van het leven thuis, van de tuin, van de dieren, de bloemen, en bovenal van de kinderen om haar heen.

Wanneer haar man, Heine van Dijk, 53 is gaat het gezin in Baflo wonen.

Een grote overgang.

De tijden veranderden, de kinderen werden volwassen en gingen het huis uit.

Kleinkinderen werden geboren.

Een nieuwe levensfase. Het breien bleef, als een rode draad door het leven. ‘Een schuur vol sokken heeft ze gebreid’.

Tien jaar geleden veranderde het leven drastisch.

Heel plotseling overleed Heine, en Trui blijft alleen achter, maar ze bleef zoals altijd heel rustig.

Het bleek een nieuwe levensfase. ‘We kregen een andere moeder, ze ging veel meer praten’.

Er was nog zoveel om van te genieten.

Even met de auto toeren, naar de kleinkinderen, genieten van de kleine dingen die het doen.

Elke zondag naar de kerk, en elke dag kwam Suzan.

Soms wel tien keer op een dag.

 

De tijd ging door, het lichaam steeds kwetsbaarder en fragieler, maar haar geest onverminderd helder.

Enkele maanden bracht ze door in Viskenij.

In alle vrede en rust nam zij afscheid van het leven, en namen haar kinderen, klein-, achterkleinkinderen en heel meer mensen afscheid van haar.

Op de kaart stond geschreven:

‘In liefde met allen heb ik geleefd

In vrede met Christus ben ik heengegaan.’

 

Jolanda Tuma