“De dominee op bezoek”

 

Het is in veel kerkgemeenten een lange tijd traditie geweest dat de dominee bij verjaardagen op hoge leeftijd op visite komt. Het samen rondom de verjaardag een kopje koffie drinken is op zich een mooi gebruik. Weer een jaar ouder-zijn geeft vaak een terugblik op het leven. En van terugblikken op het leven kom je vanzelf uit bij daar waar het in het leven om gaat. Op dat wat in het leven echt belangrijk is geweest. Of dat wat in het leven echt tekenend is geweest. Een verjaardag kan je ook doen stil staan bij wat het leven nog zal brengen. En als je echt oud wordt, dan doemt ook de vraag op “hoelang zal ik nog te leven hebben in dit aardse bestaan? Hoe zal het verder gaan?” Vragen waar het in haar diepe betekenis van het leven vaak om draait. Vragen waarin God, geloof en andere levensovertuiging veelal een rol in hebben.

Ondanks dit gegeven vinden kerken in het zoeken naar nieuwe wegen, ook nieuwe gebruiken. Nieuwe wegen die gedeeltelijk noodgedwongen ontstaan omdat kerken krimpen en hetzelfde werk door steeds minder mensen gedaan moet worden. Ook predikanten en kerkelijk werkers maken nieuwe balansen op. “Waar moet ik nu echt wezen?” is dan een kernvraag die gaat spelen. Waar ligt het pastoraat dat niet behoort tot onderlinge gemeenschappelijke betrokkenheid. De werkelijke scheidslijn is gelukkig niet te trekken. Anders zou de menselijkheid verdwijnen. En dat is het laatste dat je als kerkgemeente wilt. In kerken mogen mensen geen nummer worden.

 

Nieuwe gebruiken brengen ook nieuwe ervaringen mee. Een van deze nieuwe gebruiken, die steeds meer gebruikelijker wordt is het vieren van verjaardagen van ouderen in gezamenlijkheid van gemeenschap. Gewoon gezellig met elkaar koffie drinken en wat lekkers eten. En tijdens de koffie komt het vaak al vanzelf tot daar waar het om draait omdat levensvragen zich meestal laten zien in het alledaagse bestaan. Wij als gemeente Baflo willen het graag gaan proberen om ook hier met de ouderen, met elkaar de verjaardagen te gaan vieren.

 

Wat absoluut niet betekent dat ik als uw pastor niet langs kan of wil komen! Graag zelf en zeker als het nodig is. Per slot van rekening is de kern van goed pastoraat, “het naast de ander gaan staan, bij de ander blijven, ook als het moeilijk wordt”. En daarin wil ik er ook graag voor een ieder zijn. En daarin heb ik u ook nodig. Als verpleegkundige zei ik vaak tegen patiënten die schroom hadden om te bellen voor een zuster: “ik heb liever dat u mij 10 keer te vaak belt, dan 1 keer te weinig. Niets is zo naar voor een verpleegkundige als hij/zij had kunnen helpen, maar het niet kon doen omdat mensen er niet om durfden te vragen. Verpleegkundigen hopen veel te kunnen zien aan mensen, maar we kunnen niet alles zien”. Nu als pastor merk ik dat dit hetzelfde is. Ik wil graag daar kunnen zijn, waar het goed is als ik daar ben. Maar ik kan nog steeds niet alles zien. Dus ook u vraag ik, bel mij of mail mij als u graag wilt dat ik kom. Of laat voor u bellen of mailen. En bel en mail mij niet alleen wanneer de nood te hoog is. “Want met te hoge nood komt je ook samen niet op tijd bij het toilet”. Om het nog even in verpleegkundig vergelijk neer te zetten. En bel of mail mij ook als u graag een keer met mij wilt kennismaken. Zoals u al eerder in deze Onderweg kon lezen, ik hou van kennismaken, ook onder genot van een kopje koffie of thee. Daarnaast wil ik ook binnenkort een inloopkoffiemoment in de Immanuelkerk beginnen. Ik moet nog een geschikt moment nader bepalen. Maar als dit zover is, dan bent u ook van harte welkom bij mij op de koffie en/of thee. Want al die gedachtegangen rondom het leven en geloof die kunnen ook op niet verjaardagen plaatsvinden. Er blijven genoeg dagen over voor een goed gesprek.

                                                              

Tot ziens, Marleen Stokroos