In memoriam Derk Meinema

 

Geniet van het leven en heb elkaar lief

Zo heeft Derk het leven verstaan en met deze woorden hebben wij afscheid genomen van Derk Meinema; binnen Baflo ook wel bekend als Derk Eerappel. Derk overleed in de nacht van dinsdag op woensdag op 23 januari 2019 in de Twaalf Hoven te Winsum. Na afnemende gezondheid werd een longontsteking hem vitaal. De zondag voorafgaande aan zijn sterven vroeg hij zijn kinderen om bij hem te blijven. Hij wist dat hij zou gaan sterven. En zo is hij in aanwezigheid van zijn beide zonen rustig overleden.

Op maandag 28 januari hielden we een dankdienst op zijn leven en legden we hem bij zijn vrouw Giny Meinema – van den Berg op de begraafplaats van Baflo ter aarde en in de handen van God.

Op de rouwkaart deelden de kinderen hun verdrietig om afscheid te moeten nemen van een prachtig positief mens. Een mens die in staat is geweest om anderen onvoorwaardelijk lief te hebben. Die woorden van betekenis kon geven en die humor had tot aan het einde van zijn leven.

Vanuit deze mooie waarden hebben we met elkaar teruggekeken naar een leven van betekenis. Derk is geboren op 29 september 1926 in het huisje bij de Hervormde kerk aan de Kostersgang in Baflo. Hij was de zoon van Lammert Meinema en Janna de Jonge en broer van Martha, Winny en Truus. Als kind vroeg Derk zijn astma de nodige zorg en aandacht, maar hij kon wel naar school. Na het afronden van de landbouwschool ging hij bij zijn vader in de zaak werken. En ondanks dat hij wegens zijn gezondheid niet in militaire dienst hoefde, verscheurde Derk deze gezondheidsverklaring en volgde hij zijn hart. Hij vertrok naar Indië, waar hij drie jaar heeft gediend. Het werden drie kostbare jaren in een land waar hij juist goed gedijde. Terug in Nederland ging hij op advies van zijn vader ervaring opdoen in een bedrijf in Frankrijk waar hij het aardappel sorteren leerde. En opnieuw volgde Derk zijn hart en ontdekte de kracht, de smaak en de schoonheid van aardappels en met name de Nicola aardappel. Een aardappel die Derk tijdens zijn werkzaam leven met succes heeft doorontwikkeld. Een werkzaam leven dat hij tot zijn 67e heeft voortgezet, omdat het zo mooi ging.

Terug in Nederland leerde Derk ook zijn vrouw Giny van den Berg kennen. Ze trouwden in 1957 en gingen wonen aan de Havenweg in Baflo. Waar hun kinderen Annet en Lammert werden geboren. In 1965 verhuisden ze naar de Marijkelaan waar hun zoon Martin werd geboren. En ondanks zijn druk bestaan, genoot hij van de kinderen en was er dagelijks tijdens de avondmaaltijd tijd en aandacht voor hun vele levendige verhalen.

Naast familie en de aardappelteelt was Derk een groot liefhebber van voetbal. En dan vooral naar het kijken en het organiseren van voetbal. Derk is jarenlang actief geweest binnen CSB Baflo. Zijn inzet en lange staat van dienst leiden na 30 jaar tot een KNVB-onderscheiding en in 2001 zwaaide Derk af als erelid van de club. Maar zijn interesse bleef. In de voetbalontwikkelingen van kleinzoon Robin en de vele wedstrijden via de TV.

Derk was sowieso een man met interesse voor anderen en voor de wereld om hem heen. Toen er meer tijd vrijkwam in zijn leven genoot hij van het spelen met en oppassen op de kleinkinderen. Niets was hem teveel. En van samen met zijn vrouw en vrienden genieten van de hoogten in Zwitserland en Oostenrijk en van de vlakten op de Veluwe en bij Lauwersoog.

In de loop van het ouder worden leverde Derk gezondheid en mobiliteit in. Vooral het slechter kunnen lezen was voor hem als liefhebber van lezen een aderlating. Maar ondanks verliezen was bij Derk het glas altijd half vol. Derk kende de kunst van het leven om na elk verlies de teller op nul te zetten. Te kijken naar het hier en nu, te kijken naar wat er wel is i.p.v. naar wat niet.

Ook na het overlijden van Giny in 2012 en een verhuizing naar Viskenij kon Derk naast zijn intens verdriet en gemis openstaan voor de wereld om hem heen. Het aangaan van gezelligheid en contacten met medebewoners in Viskenij en belangstelling hebben voor zijn kinderen en de wereldse gebeurtenissen.

Een levenskunst die Derk zelfs recent nog op nieuwjaarsdag aan zijn kinderen heeft meegegeven met zijn woorden aan hen: “Geniet van het leven en heb elkaar lief”.

Na vele verhalen tijdens de voorbereiding van de dankdienst kwamen we dan ook haast automatisch uit op Prediker 3:1-13. Over de cyclus en de zin van het leven die niet te doorgronden is, maar wel te leven. Waarbij Prediker ons voorhoudt dat ware levenskunst zit in het genieten van het leven en het geloven in God en de zin van het bestaan. Een levenskunst en een geloof dat voor Derk vanzelfsprekend is geweest. Een levenskunst en een geloof waaruit we van Derk afscheid hebben genomen. Lammert zei tijdens de dienst over zijn vader: “Hier ligt een tevreden man! En daar waren wij, als familie en vrienden van Derk getuige van”.

En hier getuige van mogen zijn over hoe Derk zijn leven heeft geleefd. Over hoe een leven geleefd is, kon ons allen iets optillen over het bestaan. Kon ons allen iets optillen in ons bestaan. In verdriet en in dankbaarheid hebben we afscheid genomen van Derk Meinema.

 

Prachtig positief mens

Woorden met betekenis

Onvoorwaardelijke liefde

Humor tot het eind van zijn leven.

 

 

In memoriam Cornelia Rustema-Buikema

 

Vaste rots van mijn behoud

Het was donderdagmiddag dat Ria, dochter van Corrie mij belde om te zeggen dat haar moeder erg ziek was en er eerdaags begonnen zou worden met palliatieve sedatie. Maar dat moeder nog graag met mij haar uitvaart wilde bespreken.
Dat dit snel moest gebeuren was duidelijk, maar dat het allemaal zo snel zou gaan dat wist geen van ons allen. De volgende dag sprak ik met Corrie en haar man Sietze. Corrie sprak onderwijl met geschreven woorden. Want ziekte en vermoeidheid had het praten met woorden bijna volledig ontnomen. Maar ondanks de ernst van de ziekte was Corrie zeer helder van geest. En ze kon mij haarfijn vertellen hoe ze haar dankdienst wilde hebben. We spraken over de dankbaarheid voor haar leven met Sietse, over wat ze voor elkaar hebben betekend. En het was mooi hoe jullie ter plekke wederzijdse waardering naar elkaar toe uitspraken. We spraken over haar dankbaarheid voor het hebben van kleinkinderen. Over de blijdschap die ze haar hadden gegeven, maar ook over het verdriet van niet verder meer zien opgroeien.
Het werd een middag op het scherps van de snede van het leven. Corrie vroeg haar zus Gonnie om nog wat te zeggen tijdens de dienst en nadat we alles hadden besproken viel ze in slaap. Ze had alles geregeld, ze had afscheid genomen van alle mensen waar ze van hield, waar ze mee verbonden was. En toen de arts aan het einde van diezelfde dag de eerste stappen richting palliatieve sedatie had ingezet, bleek al hoe dicht ze bij de dood stond. Corrie overleed op dat moment, op vrijdag 18 januari in bijzijn van haar familie. Op donderdag 24 januari was de dankdienst en brachten we Corrie in familiekring naar de Algemene Begraafplaats te Baflo. Om haar, in haar vol vertrouwen dat God haar ontvangt in Zijn huis, haar neer te leggen in de aarde.

Corrie was geboren op 21 januari 1943 te Pieterburen in een groot gezin met zes zussen en één broer. Ze was al 16 toen haar jongste zusje geboren werd. En zo ging het door, want ook Corrie en Sietse kregen hun kinderen met veel tijd ertussen in, bijna twee generaties lang. En zo loopt binnen de familie de familieverbanden tussen ooms en tantes en neefjes en nichtjes door elkaar. Iets wat een kracht bleek te zijn, om elkaar te kunnen steunen. Corrie was een vrouw die als meisje al iets heel eigens had en waarin ze zichzelf niet gemakkelijk aan anderen liet zien. Een vrouw die enerzijds met veel humor en oog voor gezelligheid, die genoot van het lekker koken en dit in gezamenlijk opeten en anderzijds een kant van geslotenheid had. En in hoe ze was vond ze een in Sietse een maatje. Samen met Sietse droeg Corrie haar leven, een leven dat niet altijd gemakkelijk is geweest. Maar waarin jullie samen sterk waren, een huwelijk van bijna 55 jaar. Op de laatste dag van jullie samenzijn keken jullie met een goed gevoel hierop terug.
Corrie zette zich in voor vele goede dingen, bij het Rode Kruis, bij Marne-colonne, bij de EHBO, het geven van EHBO-lessen aan kinderen, als vrijwilliger in de Twaalf Hoven, het lopen van vele collectes, het zijn van bloeddonor. En het klaarstaan voor Sietse, opdat ook hij al zijn werkzaamheden en vrijwilligerswerk kon doen. Van Sietse had Corrie zeer zeker een ridderorde mogen ontvangen.
Maar 10 jaar geleden kwam kanker in Corrie haar leven. Vele operaties en behandelingen volgden en met veel moed en kracht vocht Corrie zich samen met Sietse door het ziek-zijn heen. En hierin wist ze zich gedragen door God. Ze wist dat ze het niet alleen hoefde te doen. Gods nabijheid, Gods Woord was voor Corrie een lamp voor haar voet en een licht op haar pad. En dit heeft haar tot haar laatste dag overeind gehouden. Elke keer als het moeilijk was wees ze met haar vinger omhoog: “Ik hoef het niet alleen te doen. Hij is de vaste rots van mijn behoud”

Onderstaand lied had Corrie haar moeder ooit voor haar uitgekozen. Het bleek het lied te zijn geworden dat Corrie heeft geleefd.

“Ga niet alleen door ’t leven”

Ga niet alleen door 't leven, Die last is u te zwaar.
Laat Eén u sterkte geven, Ga tot uw Middelaar!
Daar is zoveel te klagen, Daar is zoveel geween,
en zoveel leed te dragen, Ga niet alleen!

Ga niet alleen; uw Koning wil komen in uw hart.
Ach geef het Hem ter woning; hoe stilt Hij dan uw smart!
Wie kan er tranen drogen, als Jezus? Immers geen!
Richt dan de treurend' ogen, naar Jezus heen!

O armen, droeven, blinden, de hoofden opgericht!
Laat u door Jezus vinden, Zijn last is zacht en licht.
Daar is zoveel te dragen, daar is zoveel geween;
ach, wilt dan niet vertragen! Naar Jezus heen!

Wat klaagt gij om een wonde, die slechts erbarming sloeg?
Wat zucht gij om de zonde, die uw Verlosser droeg?
Wat staat gij angstig, droevig, als waart gij steeds alleen?
Komt, gaat getroost, blijmoedig naar Jezus heen!

Welzalig, die 't ervaren, dat Hij hun alles is;
dan kennen z' in gevaren bezorgdheid noch gemis.
Hij draagt dan in Zijn armen, door alle nood hen heen.
Wie steunt op Zijn ontfermen, is nooit alleen!

En dan, als 't leed der aarde voor immer is gedaan;
als in des hemels gaarde uw blijde voeten staan;
dan ziet g'in 't zalig Eden slechts zaal'gen om u heen.
Dan prijst g'in eeuwigheden uw Heer alleen!